Posted by Paweł A. Makowski

wreczanie prezentow (w)

W kolejnym wpisie z serii zatytułowanej: „Savoir vivre a moralność dyplomacji”, zostanie omówione wręczanie prezentów.

Kontakty między ludźmi wymagają często ofiarowywania prezentów. Wręczenie komuś prezentu jest znakiem pamięci, sympatii lub szacunku, ważnym jako świadectwo wzajemnej bliskości, a nie ze względu na materialną wartość. Wybór prezentu zależy od stopnia zażyłości – podarunek zbyt kosztowny lub zbyt intymny może obdarowanego urazić. W stosunkach oficjalnych, ale również kontaktach zawodowych, należy zwracać uwagę, by wartość prezentu nie była krępująca dla osoby, która go otrzymuje i nie sprawiała niemiłego wrażenia próby zyskania jej przychylności. Niestosowność takiego podarunku może wywołać przeciwny skutek – zirytować obdarowanego zamiast dobrze go nastawić.

Pamiętajmy, że wręczanie prezentów i upominków zazwyczaj łączy się ze składaniem wizyty albo z uroczystym wydarzeniem w życiu prywatnym lub zawodowym: imieninami, ślubem, rocznicą, awansem zawodowym, zakończeniem pracy w zespole (dla dyplomatów może to być koniec misji na placówce zagranicznej).

Forma przekazywania prezentu

Jest zależna od okoliczności. Nie ma w tym zakresie jednolitych zasad. Prezenty wręcza się rozpakowane lub rozpakowuje je obdarowany w chwili otrzymania, jeżeli odbywa się to w wąskim gronie. Zwyczajowo ofiarodawca powinien wówczas pomniejszać wartość prezentu, natomiast obdarowany – przeciwnie – bardzo go chwalić i wyrażać szczególną radość z jego otrzymania. Na większym przyjęciu, gdy każdy kolejny gość ofiarowuje prezent, powinien on być opakowany i mieć dołączoną wizytówkę ofiarodawcy. Rozpakowuje się jego wówczas po przyjęciu, a podziękowania składa się następnego dnia telefonicznie lub pocztą.

W praktyce dyplomatycznej prezenty wręcza się bezpośrednio osobie obdarowanej, tak jak opisano lub przesyła za pośrednictwem Protokołu Dyplomatycznego państwa przyjmującego. Podczas wizyt osobistości obcych unika się często publicznej wymiany podarunków. Gospodarzowi (lub gospodarzom) prezent przekazuje gość osobiście i w formie prywatnej, bez udziału współpracowników oraz dziennikarzy. Pozostałe podarunki wymienia się – ze wszystkimi rozmówcami spotkanymi podczas wizyty – raczej przez własną ambasadę i Protokół państwa przyjmującego. Musi im towarzyszyć wizytówka lub karta przesyłowa gościa. Drobne podarunki przekazuje się również osobom zaangażowanym w organizację wizyty.

Inne kręgi kulturowe

Obdarowywanie przyjmuje różne formy zależnie od kręgu kulturowego.

Cywilizacja zachodnia czyni z prezentu głównie gest sympatii i pamięci. Jest często bardziej symboliczny niż materialnie cenny i dziękuje się zań tylko słowem lub listem.

Cywilizacje wschodnie przypisują upominkom i darom większe znaczenie.

Kultura arabska wymaga za otrzymany prezent rewanżu, który powinien być przynajmniej równie kosztowny, choć nazywany przez ofiarującego skromnym oraz niegodnym.

W etykiecie chińskiej obdarowywany zawsze za pierwszym razem odmawia przyjęcia prezentu i konieczne jest ponawianie prób do skutku. Zwyczaj chiński nakazuje również zrewanżowanie się upominkiem – jedyna właściwą formą podziękowania. Należy unikać wręczania zbyt cennych prezentów, by nie wprawiać w zakłopotanie koniecznością znacznego wydatku dla odwzajemnienia.

W następnym wpisie zostanie poruszony temat: „Wręczania kwiatów”.

Źródło:

T. Orłowski, Protokół dyplomatyczny. Ceremoniał & Etykieta. Warszawa 2010.

Zdjęcie: firmy-24.pl