Posted by Paweł A. Makowski

W dniu poprzedzającym Święto Niepodległości, warto zatrzymać się nad istotą świąt narodowych, a przede wszystkim nad ich godnym celebrowaniem. Każde święto narodowe to wspomnienie radosnego lub smutnego wydarzenia, które jest ważne dla narodu. W naszej polskiej bogatej historii wydarzeń tych było tak wiele, że nie starczyłoby dni w kalendarzu dla ich upamiętnienia. Rocznice powstań narodowych: Kościuszkowskiego, Listopadowego, Styczniowego, Śląskich, Wielkopolskiego, Warszawskiego, rocznice odzyskania niepodległości, uchwalenia Konstytucji 3 Maja, zwycięstwa w 1920 roku, czy napaści w 1939 roku.

Niezależnie od światopoglądu uczestników takich uroczystości obowiązuje określone zachowanie. Powinniśmy się umieć zachować w zależności od tego, czy jest to rocznica radosna, podniosła czy tragiczna. W momencie składania wieńców przed pomnikami narodowych bohaterów czy zasłużonych obywateli należy pamiętać, aby mężczyźni zdjęli nakrycia z głów, a kobiety skłoniły głowę. Obowiązuje również strój, który będzie wyrażać szacunek dla celebrowanych wydarzeń.

Wysłuchując przemówień, choćby były irytujące i nudne, nie należy robić głośno uwag czy ostentacyjnie ziewać. Jeżeli okoliczności zmuszają nas do zabrania głosu należy mówić krótko, zwięźle i bez przesadnej gestykulacji, ale i nie w pozycji „kij połknął”. Należy zrezygnować z dowcipkowania oraz aluzji być może dla nikogo niezrozumiałych. Protokół dyplomatyczny znany, choć nie zawsze zachowywany, podczas oficjalnych wystąpień obowiązuje w pewnej mierze wszystkich.

Należy zmierzać do tego, aby święta narodowe były autentyczną celebracją najważniejszych wydarzeń dla narodu, a nie były okazją dla wrzaskliwych demonstracji własnych poglądów, które często wymykają się spod kontroli, prowadząc do niesmaku i zażenowania.

Źródło: J. Ursyn, Alfabetyczny poradnik towarzyski, Warszawa 1991.

Zdjęcie:  www.youtube.com