Posted by Paweł A. Makowski

mpd.(w)

W zeszłym miesiącu, opublikowałem wpis na temat: „Model idealnego dyplomaty”. W jego treści wspomniałem, że na podstawie polskiego oraz światowego dorobku myślowego, a także doświadczenia praktyków można ułożyć listę cech profesjonalnego dyplomaty. Na pierwszym miejscu tej listy znajduje się:

 Profesjonalizm (czyli fachowość)

Zajmuje pierwsze miejsce w hierarchii omawianych cech. Chodzi tu przede wszystkim o dobrą znajomość zawodu oraz szczególnie niezbędny w dzisiejszych czasach zespół podstawowej erudycji, interdyscyplinarnych oraz wszechstronnych umiejętności, a także umysłowej sprawności. Wiąże się to z gruntownym wykształceniem i dodatkowym uzupełnianiem kwalifikacji o specjalistyczne, potrzebne dyplomacji dziedziny.

Wiedza…

W dzisiejszych warunkach każdy np. polski dyplomata oprócz wiedzy ogólnej musi posiadać także pewien zasób wiedzy prawniczej i gospodarczej, a przede wszystkim znajomość podstaw prawa europejskiego i funkcjonowania Unii Europejskiej.

Zainteresowania…

Dyplomata powinien specjalizować się w określonej dziedzinie, nie ograniczając się tylko do niej. Powinien umieć selekcjonować i interpretować przepływ informacji, nadawać prawdziwemu lub pozornemu chaosowi jakiś sens.

Języki…

Każdy dyplomata powinien posiadać znajomość języka angielskiego, jako współczesnego lingua franca i co najmniej jeszcze jednego języka obcego.

Istota dyplomatycznego profesjonalizmu…

W zakresie pojęcia „profesjonalizmu” mieści się również zdolność do przyswojenia obcej kultury, życia politycznego oraz społecznego, zwłaszcza na płaszczyźnie stosunków międzynarodowych. Jest to umiejętność, której istotnym celem jest wiązanie w swej postawie zarówno realizmu, jak i patriotyzmu narodowego.

Profesjonalny dyplomata powinien zawsze pamiętać, że pomimo globalizacji i modernizacji – dyplomacja pozostaje instytucją hierarchiczną, w której profesjonalizmowi towarzyszyć musi również dyscyplina, niewykluczająca w razie potrzeby umiejętności słuchania głosu sumienia.

Profesjonalizm powinien wiązać się nie tylko z umiejętnością analizy i syntezy, ale również z wyrobieniem zdolności słuchania, staranności w prowadzeniu dokumentacji oraz korespondencji, zręcznego prowadzenia dialogu oraz negocjacji, ale także z intelektualno-moralną rzetelnością w pracy, kontaktach zewnętrznych i w rokowaniach, aby na przykład nie powodować nieporozumień, choćby na skutek nadmiernego posługiwania się „delfickim” językiem, czy niejasnej prezentacji własnych instrukcji na zewnątrz.

Przede wszystkim jednak profesjonalizm nowego typu wymaga świadomej pracy nad usuwaniem słabości dyplomacji, a przede wszystkim wyrabiania umiejętności budowania koalicji na wszystkich szczeblach dla realizacji własnych postulatów. Wiąże się to z wyrabianiem cechy przewidywalności. Wreszcie profesjonalizm to także dbałość o kulturę języka ojczystego w wypowiedziach i korespondencjach wewnętrznych, umiejętność dobrego wysławiania się i przemawiania, unikania niepotrzebnego żargonu zawodowego oraz stałe doskonalenie znajomości języków obcych. Zwięzłość i prostota w wypowiedziach i korespondencji są w dzisiejszych czasach powszechnego przyśpieszenia informacyjnego niezbędne także w dyplomacji. Profesjonalizm w tym wymiarze to również unikanie języka przemocy oraz napastliwości w kontaktach międzynarodowych, czyli postawa wynikająca z doświadczeń zwłaszcza XX w., w tym w Polsce, gdy język potrafił i w dalszym ciągu potrafi, tak często krzywdzić oraz popychać innych do nieprawości.

W następnym wpisie, zostanie omówiona kolejna cecha: „Nowoczesne rozumienie interesu narodowego i patriotyzmu”.

Wstęp do omawianego zagadnienia, znajduje się we wpisie pt.: „Model idealnego dyplomaty”.

Źródło: J.M. Nowak, Model idealnego dyplomaty, w: Polski Przegląd Dyplomatyczny, 6/2008.

Zdjęcie: beyondearthseries.files.wordpress.com

  • Myślę, że profesjonalizm sprawdzi się nie tylko dla dyplomatów, ale również dla każdego kto chce coś znaczyć w tym co robi.

    • Moral Diplomacy

      Zasady kształtujące „model profesjonalnego dyplomaty” często bywają uniwersalne i tym samym odnoszą się do innych dziedzin życia społecznego czy prywatnego. Podobnie jak „sztuka dyplomacji”, która nie tylko służy samej dyplomacji, ale również jest przydatna w kontaktach biznesowych czy towarzyskich.