Posted by Paweł A. Makowski

mpd.(w)

Na przestrzeni wieków, pojawiało się wiele koncepcji oraz dzieł na temat cech, jakimi powinien odznaczać się profesjonalny dyplomata. W poprzednich wpisach, dokonałem opisu, niektórych z nich jak: Brewiarz dyplomatyczny czy Sztuka dyplomacji. Ich treść jest niczym innym, jak  próbą kształtowania modelu profesjonalnego dyplomaty.

Dzisiaj również możemy się spotkać z publikacjami na temat cech czy rad, jakimi powinien odznaczać się idealny dyplomata XXI wieku. Próby te, można widzieć jako dążenie do zwrócenia uwagi na zmieniający się etos oraz etykę zawodu dyplomaty. Mając na uwadze, że aktualne są pytania o relacje między urzędniczą dyscypliną, o prawo do samodzielnego myślenia, o związki między urzędniczym i politycznym funkcjonowaniem, o normy etyczne oraz moralne, czy o lojalność oraz zwykłą przyzwoitość. Nie można zapomnieć, że przedmiotem zainteresowania jest człowiek, zawodowy dyplomata, czyli osoba upoważniona do prowadzenia spraw swojego państwa w dziedzinie polityki zagranicznej, opartej o wymogi etyczno-moralne.

Wśród wielu pytań, jakie zadaje sobie współczesny dyplomata, jest i to, jak nie poddawać się dyktatowi bezwzględnej skuteczności, coraz powszechniejszemu w naszej cywilizacji, a także bieżącej polityce. Również to, jak zachować niezależność myślenia w warunkach hierarchicznego podporządkowania i potrzeb dyscyplinarnych.

 W XXI wieku, kiedy w oszałamiającym tempie powstaje sieć ogólnoświatowych powiązań poza tradycyjnym systemem państw narodowych, tworzona przez międzynarodowe korporacje, organizacje pozarządowe, społeczność naukową i wspomagania przez internet, zasadne jest pytanie o los dyplomacji oraz dążenia do jej doskonałości. Powstaje pytanie: czy dyplomacja ma rację bytu i kiedy przywódcy państw mogą z tak wielką łatwością sami się komunikować, rozmawiać czy negocjować? Odpowiedź jest twierdząca – sens dyplomacji polega na tym, iż pomimo wszelkich zastrzeżeń, jakie można pod jej adresem wysunąć, jest ona lepszym instrumentem do rozwiązania napięć, sporów czy antagonizmów niż odwoływanie się do siły i działań militarnych. Dążenia dyplomatów do doskonałości (profesjonalizmu) powinny dyskredytować zastrzeżenia względem sensu istnienia dyplomacji.

W kolejnych wpisach będę dokonywał krótkiej analizy, najważniejszych cech, jakimi powinien kierować się w swoich działaniach profesjonalny dyplomata XXI wieku. Analiza ta, nie tylko będzie miała charakter teoretyczny, ale także praktyczny. Również będzie wskazywała na kierunki przygotowań do zawodu, doskonalenia, a także samokształcenia kadr, kształtowania etyki zawodowej, przygotowując do wysokich standardów dyplomacji.

W następnym wpisie, zostanie omówiona pierwsza cecha jaką jest: „Profesjonalizm”.

Źródło: J.M. Nowak, Model idealnego dyplomaty, w: Polski Przegląd Dyplomatyczny, 6/2008.

Zdjęcie: beyondearthseries.files.wordpress.com

 

  • misiekxxxl

    Przeczytałem z zaciekawieniem. Teraz jestem ciekaw twojej analizy.

  • Bardzo ciekawe ! polecam wszystkim !