Posted by Paweł A. Makowski

W kolejnym wpisie z serii zatytułowanej historia dyplomacji, zostanie poruszony temat dyplomacji Kościoła Katolickiego. W średniowiecznej Europie kuria rzymska stanowiła istotny czynnik nie tylko religijny ale i polityczny. Biskupi Rzymu, którzy z biegiem czasu zaczęli sobie rościć prawo do zwierzchnictwa nad całym światem chrześcijańskim, co doprowadziło do konfliktu z patriarchą Konstantynopola i w efekcie przyniosło podział chrześcijaństwa na wschodnie i zachodnie. Wraz z rozprzestrzenianiem się chrześcijaństwa w różnych zakątkach Europy, dysponowali coraz bardziej rozgałęzioną organizacją kościelną, ułatwiającą realizacje zadań nie tylko duchowych ale i świeckich.

Papież Grzegorz I

Podwaliny pod potęgę papiestwa, położył papież Grzegorz I (590-604). Doprowadził do zjednoczenia z Kościołem Katolickim arian, a więc panujących w Italii Longobardów i władających Półwyspem Iberyjskim Wizygotów. Zabezpieczył pozycję Kościoła w opanowanej przez Franków Galii oraz w Irlandii, która na północy najwcześniej przyjęła chrzest. Dokonał doniosłego dzieła w umacnianiu jedności chrześcijan i w dalszej chrystianizacji kontynentu europejskiego. W tym celu rozsyłał misje ewangelizacyjne po całej niemal Europie i prowadził osobistą korespondencję z większością władców. Listy swe podpisywał servus servorum Dei – co znaczy sługa sług Bożych, co przejęli jego wszyscy następcy, po dzień dzisiejszy.

Warto podkreślić, że za pontyfikatu Grzegorza I papiestwo usamodzielniło się, jako państwo. Stolicą, a zarazem jego najważniejszą częścią był Rzym. Należały również do niego papieskie posiadłości, rozrzucone po całej Italii, w Galii, Dalmacji, na Sycylii, a nawet w północnej Afryce i w Azji Mniejszej.

Autorytet papiestwa

Na uwagę zasługuje fakt, że papież Grzegorz I zbudował papiestwu wielki autorytet religijny i moralny, osobiście dając przykład oddania wierze. Autorytet, którym dysponował pozwolił mu, wywierać doniosły wpływ na ówczesne stosunki międzynarodowe. Z natury rzeczy był to wpływ pokojowy. Poprzez działania religijne i dyplomatyczne starał się zażegnywać konflikty i sprzyjać porozumieniom. Jego działania doprowadziły w 593 r. do zakończenia oblężenia Rzymu przez Longobardów, a w 599 r. pośredniczył w zawarciu pokoju pomiędzy nim a Bizancjum. Następcy Grzegorza I kontynuowali jego politykę z mniejszym lub większym powodzeniem.

Wstęp do kategorii: Historia dyplomacji, znajduje się we wpisie pt.: Dzieje dyplomacji”.

Źródło: R. Bania, Z dziejów dyplomacji, w: Dyplomacja (red.) M. Wilk, Łódź 2002.

Zdjęcie: zw.lt